مجری مشهور تلویزبون: ایران امروز واضحترین نقطه تاریخ است
عبدالله روا را همه با برنامههای طنزش میشناسند، ولی شاید خیلیها نداند که این برنامهساز و مجری محبوب خود فرزند شهید است.
به گزارش سبک ایده آل، با برنامهسازی که طنزهای خلاقانهاش در حوزه ورزش سالها خنده بر لب ایرانیان آورده، در جدیترین موقعیت ممکن در برنامه “پارک وی” تلویزیون همشهری همکلام شدیم که گزیدهای از این برنامه را پیش رو دارید.
در واضحترین نقطه تاریخ قرار داریم
مثل همه مردم ما هم با همه اتفاقات همراه هستیم. با همه غمها و شادیها فرقی نمیکند و تنها نکته عجیب برای من تردید در موضعگیری هنرمندان و کلا آدمهای مشهور است. چون فکر میکنم الان در واضحترین دوره تاریخ قرار داریم. کاملا واضح است که موضع همه آدمها به چه سمتی باید باشد و فکر نمیکنم کسی که حالا به هر دلیلی، مثلا نداشتن دسترسی به اینترنت، نتوانسته اظهار نظر کند در جبهه مقابل ایستاده است. الان همه طرف ایران هستند و هیچ ایرانی واقعی، به مفهوم واقعی کلمه، به چیزی به جز این فکر نمیکند.
حال و هوای این روزهای وطن
حال و هوای این روزها را یک فرصت عجیب و غریب و مغتنم برای کشورمان میبینم. احساس میکنم همه وعدههایی که به ما داده شده به زودی جامه عمل خواهد پوشید.
شهادت کودکان میناب
شهادت کودکان میناب در واقع صحنهای بود که به صورت یک نماد، در کنار شهادت رهبر بزرگوارمان، همیشه به یاد خواهیم داشت. این رخدادها هیچوقت نشانهای بر ضعف ما نبوده و هیچوقت هم نخواهد بود. من مطمئنم از خون تکتک این عزیزان درخت پهناوری رشد خواهد کرد که انشاالله ما سالهای سال زیر سایه امنش با عزت زیست خواهیم کرد.
در مورد خانوادههای شهدا و در روزگاری که میگذرانند احساس میکنم که صحبت کردن برای هر کدام از این عزیزان یک داستان مجزا دارد. یعنی هر کدوم از اینها مثنوی ۷۰ من کاغذ است. از بنده که از یکسالگی پدرم را از دست دادم تا پدر و مادر جوانی که فرزندشان را در میناب در یک لحظه از دست دادند، هر کدام به قول حافظ «یک قصه بیش نیست غم عشق وین عجب/ کز هر زبان که میشنوم نامکرر است.» امیدوارم ما از این اتفاقات واقعاً قدرت بگیریم. همه ما امیدواریم که روز پیروزی کامل از راه برسد.
دلیل غیبت در رسانه ملی
اینکه من یا هر دوست دیگری الان در تلویزیون نیستم واقعا اهمیت خاصی ندارد. شرایط تلویزیون هم مثل شرایط ایران یک وضعیت نو و متفاوت است. در شرایط جنگی خیلی از دوستان و عزیزان ما با تخصصی که دارند به خدمترسانی مشغولند. من از مدتی قبل از اتفاقات مربوط به جنگ رمضان و حتی جنگ تحمیلی ۱۲ روزه، کمکار شده بودم. در جنگ ۱۲ روزه منزل مسکونی ما تخریب شد. این اتفاق باعث کمکاریام شد. حالا با تمام توان و با آغوش باز در خدمت تلویزیون یا هر رسانهای که بتواند منادی حق باشد هستم. در مورد رخدادهای روز سوژههای زیادی به ذهنم رسیده، ولی الان اولویت با عزیزانی است که در شرایط جنگی تخصصشان بیشتر به درد مردم می خورد، مثل زمان کرونا که بیشتر پزشکان و کارشناسان حوزه پزشکی در رسانهها فعال بودند. الان هم طبیعتاً دوستان متخصص در شرایط جنگی میدان را در اختیار دارند.
هنوز پیشنهاد خاصی از تلویزیون به من داده نشده است ولی اگر جایی کارآمد باشم در کمال افتخار در خدمت هستم.